مالك گردد و نگذارد كه نفس مالك وى گردد . 17 طوبى لمن كظم غيظه و لم يطلقه و عصى امرة نفسه فلم تهلكه : خوشا به حال كسى كه خشمش را فرو خورد و عنانش را باز نگذارد و فرمان نفسش را نبرد تا نفس او را به هلاكت نيفكند . 18 طوبى لمن ذكر المعاد فاستكثر من الزّاد خنك آن كس كه در ياد معاد است پي افزودن توشه است و زاد است . 19 طوبى لمن أحسن إلى العباد و تزوّد للمعاد خوشا به حال كسى كه با بندگان خداى نيكى كند و براى روز بازگشتش توشه گرد آورد . 20 طوبى لمن تجلبب القنوع و تجنّب الأسراف خوشا به حال كسى كه پيراهن از قناعت ببر كند و از اسراف دورى گزيند . 21 طوبى لمن تحلّى بالعفاف و رضى بالكفاف خوشا به حال كسى كه خود را بپاكدامنى و پرهيزكارى بيارايد و ( از روزى ) بدانچه بس باشد بسازد . 22 طوبى لمن كذب مناه و أخرب دنياه لعمارة اخراه : خوشا به حال كسى كه آرزويش را دروغ پندارد و دنيايش را براى آبادى آخرتش خراب سازد . 23 طوبى لمن اطاع محمود تقواه و عصى مذموم هواه : خوشا به حال كسى كه تقواى ستوده‌اش را فرمان برد و هواى نفس نكوهيده‌اش را نافرمانى كند . 24 طوبى لمن بادر الهدى قبل أن تغلق أبوابه خوشا به حال كسى كه بسوى هدايت و رستگارى شتابد پيش از آنكه درهاى آن بسته شود ( و مرگ از در در آيد ) . 25 طوبى لمن بادر صالح العمل قبل أن ينقطع اسبابه : خوشا به حال كسى كه بسوى كردار نيك بشتابد پيش از آنكه رشته پيوندهاى نيكوكارى بريده شود . 26 طوبى لمن صلحت سريرته و حسنت علانيته و عزل عن النّاس شرهّ : خوشا به حال كسى كه درونش نيك برونش خوب و بديش از مردم بدور باشد . 27 طوبى لمن سلك طريق السّلامة ببصر من بصرّه و طاعة هاد امره : خوشا به حال كسى كه هماره راه سلامت سپرد بديدهء آن كس كه او را بينا سازد و فرمان بردن هدايت كنندهء كه او را امر مى نمايد .